Ἡ Ταπείνωσις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ πρός τόν Θεόν Πατέρα Του
Ἡ Ταπείνωσις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ πρός τόν Θεόν Πατέρα Του, πρός
τούς ἀνθρώπους καί ἡ μίμησις τῶν πιστῶν Του. (Πρός τούς κακοδόξους θεολόγους, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν τόν Πάπα μείζονα τοῦ Πατριάρχου, ὡς ὁ Χριστός τόν Θεόν Πατέρα).
Καί ἡ «ταπείνωσις» τοῦ ἑωσφόρου καί τῶν ὀπαδῶν του! (Πρός τούς διώκτας τοῦ Χριστοῦ, πολιτικούς καί Σια)
«…ὁ πατήρ μου μείζων μου ἐστί» (Ἰω. Ιδ΄. 28)
Κάλυμνος 30/03/2021
Ὑπό τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Γ.Ο.Χ. Δωδεκανήσου κ. Καλλινίκου
Οἱ ἅγιοι Πατέρες λέγουν, ὅτι ὁ Πατήρ εἶναι ὁ Αἴτιος τῆς ὑπάρξεως τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί τά θεῖα Πρόσωπα τά ἐξ Αὐτοῦ προερχόμενα τά λέγουν Αἰτιατά. Ὅμως, Αἴτιος, φανερώνει καί βούλησιν, ὅτι δηλαδή, ἠθέλησε ὁ Πατήρ καί ἐγέννησε τόν Υἱόν, καί ἀντιθέτως, ἠδύνατο καί νά μήν ἤθελε. Συνεπῶς αὐτή ἡ ἄποψις, ὅτι δηλαδή ἐκ βουλήσεως τοῦ Πατρός προέρχεται ὁ Υἱός, συνιστᾶ κατά τόν Ἅγιον Μέγαν Ἀθανάσιον βλασφημίαν, διότι ποιεῖ τόν Υἱόν κτίσμα τοῦ Πατρός!
«Τὸ μὲν γὰρ λέγειν, ἐκ βουλήσεως γέγονε, πρῶτον μὲν τὸ μὴ εἶναί ποτε τοῦτον σημαίνει· ἔπειτα δὲ, καὶ τὴν ἐπ’ ἄμφω ῥοπὴν ἔχει, καθάπερ εἴρηται· ὥστε δύνασθαί τινα νοεῖν, ὅτι ἠδύνατο καὶ μὴ βούλεσθαι τὸν Υἱόν»! (ὅπερ βλάσφημον).
μως οἱ ἅγιοι Πατέρες λέγοντας, Αἴτιος ὁ Πατήρ, δέν ἐννοοῦν ὅτι προέρχεται ἐκ βουλήσεως, ἀλλά ἐκ τοῦ ἰδιώματός Του, δηλαδή ὁ Πατήρ ἔχει αὐτό τό ἰδίωμα, νά γεννᾶ τόν Υἱόν καί νά ἐκπορεύη τό ἅγιον Πνεῦμα, ὡς μᾶς λέγει ὁ Μέγας Φώτιος. Ἑπομένως, τό ἰδίωμα ὡς τρόπος ἀκατάληπτος, δέν ἐμπεριέχει βούλησιν, ἀλλ᾿ οὔτε κάμνει τόν Πατέρα μείζονα τοῦ Χριστοῦ ὡς θά ἐξηγήσωμεν.
«Εἰ δέ προτάσσεις ὅλως τοῦ Υἱοῦ τόν Πατέρα καί πρῶτον αὐτόν ὡς αἴτιον τῆς τοῦ Υἱοῦ γεννήσεως ὀνομάζεις, καί τό εἶναι τοῦ Υἱοῦ αἴτιον ἀποβάλλομαι. Εἰ δέ αἴτιον λέγεις τοῦ Υἱοῦ τόν Πατέρα, φημί κἀγώ, εἰ μήπου ὑπόνοιαν ἐμποιεῖς ὅτι ἦν ποτε ὁ Θεός μόνος, ὅτε οὐκ ἦν Υἱός, καί ὅτι ἐγέννησεν αὐτόν ὕστερον αἴτιος γενόμενος τῆς αὐτοῦ ὑπάρξεως, ὅπερ σε πόρρω τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἀληθείας ἀπάγει, ὡς ἀσεβοῦντα, καί μετά τῶν λεγόντων ἀσεβῶν τόν Υἱόν ὑπό τοῦ Πατρός γεγενῆσθαι ποιεῖ· τοῦτο γάρ καί τό μόνον ἐννοῆσαι πάσης ἀθεότητος καί ἀσεβείας ἐστί. Οὔτε γάρ πρῶτον, οὔτε δεύτερον, οὔτε τρίτον, οὐ μεῖζον, οὐκ ἔλασσον, ἔστιν ἐννοῆσαι ἤ εἰπεῖν ἐν τῇ ἀδιαιρέτῳ καί ἀσυγχύτῳ Τριάδι·ἄφθεγκτα γάρ πάντῃ καί ἄρρητα καί ἀκατανόητα τά τῆς θείας καί ὑπερουσίου φύσεως καί ἀνθρωπίνῳ νοΐ ἀκατάληπταν»(Συμεών Νέος Θεολόγος).
Ὁ Χριστός καί ὡς ἄνθρωπος ἔφερε εἰς ἑαυτόν, πᾶσαν τήν δύναμιν καί ἐξουσίαν τῆς θεότητος τοῦ Πατρός, καθώς μᾶς λέγει καί ὁ Ἀπόστολός Του, «… ὢν ἀπαύγασμα τῆς δόξης καὶ χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ, φέρων τε τὰ πάντα τῷ ρήματι τῆς δυνάμεως αὐτοῦ» (Ἑβραίους Α΄, 3).
Δικαίως λοιπόν ἐφόσον καί ὁ Πατήρ καί ὁ Υἱός εἶναι ἕνας Θεός «ἐγώ καί ὁ Πατήρ ἐν ἐσμέν» (Ἰω. Ι’ 22-30), ἑπόμενον εἶναι ὅτι δέν ἅρπαξε διά τῆς βίας τήν ἴση μέ τόν Πατέρα Του ἀξία, «Ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων, οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ, ἀλλ’ ἑαυτὸν ἐκένωσε, μορφὴν δούλου λαβὼν, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος.» (Φιλιπ.Β΄,6). Καί εἶναι λογικόν, καθώς ἡ Ὑπόστασις τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἡ ἀπορρέουσα οὐσία ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ Πατρός, τό Φῶς τό ἐκ τοῦ Φωτός, διά τοῦ ὁποίου ἐκτίσθησαν τά πάντα ὅλα ὅσα ὑπάρχουν «…πάντα δι᾿ αὐτοῦ ἐγένετο καί χωρίς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδέ ἕν ὅ γέγονεν» (Ἰω. Α΄1-3).
Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος προκειμένου νά ἀντιμετωπίση τούς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι ἔλεγον τόν Υἱόν κατώτερον τοῦ Πατρός, ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ χωρίου «…ὁ πατήρ μου μείζων μου ἐστί», μᾶς λέγει ὅτι ὁ Χριστός διά τήν ἀνθρωπότητά Του τό εἶπεν, καί ἀπέδειξεν ὅτι δέν ἠλλοιώθη τό παραμικρόν ἡ ἰσότης τῶν δύο θείων Προσώπων, ἐξ αἰτίας τῆς ἀνθρωπότητός Του. Ἀλλά μόνον διά τό πάθημα τοῦ θανάτου, ὡς ἔγραψε ὁ ἀπόστολος «τόν δέ βραχύ τι παρ᾿ ἀγγέλους ἠλαττωμένον βλέπομεν Ἰησοῦν διά τό πάθημα τοῦ θανάτου δόξῃ καί τιμῇ ἐστεφανωμένον,…» (Ἑβρ.Β΄,9). Διαφορετικῶς, δέν θά μᾶς ἔλεγε ὁ Χριστός ὡς ἄνθρωπος «ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε τὸν πατέρα». Ἑπομένως ἀπορρέει ὅτι ὁ Χριστός τό εἶπεν ἀπό ταπείνωσιν καί μόνον, διότι καί ὡς ἄνθρωπος ἦτο τέλειος Θεός.
Κατά συνέπειαν, ὡς πρός τήν ἰσότητα τῶν δύο θ. Προσώπων, δέν ἠλλοιώθη τό παραμικρόν, οὔτε ἐξ αἰτίας τῆς ἀνθρωπότητός Του, οὔτε ἐξ αἰτίας τοῦ τρόπου προελεύσεώς Του, ἀλλ᾿ οὔτε καί ἐξ αἰτίας τῆς τιμητικῆς πρός τόν Θεόν Πατέρα Του ἀναφορᾶς, διότι ἐάν ἕνα ἐξ αὐτῶν προξενοῦσε ἔλαττον δέν θά μᾶς ἔλεγε τό «ἐγώ καί ὁ Πατήρ ἐν ἐσμέν» (Ἰω. ι’ 22-30). Τότε διατί εἶπεν ὁ Πατήρ μου μείζων ἐστί; Τό εἶπεν ἀπό ταπείνωσιν καί μόνον.
«Εἰ ἀδιαίρετος ἦν, ὦ οὗτοι, καί ἔστι καί ἔσται ἀεί ἡ παναγία Τριάς, ἡ τό πᾶν ἐκ τοῦ μή ὄντος παραγαγοῦσα, τίς ἐδίδαξε, τίς ἐνενόησε μέτρα καί βαθμούς, πρῶτον καί δεύτερον, μεῖζον καί ἔλαττον ἐν αὐτῇ; Τίς τοῖς ἀθεάτοις καί ἀγνώστοις καί πάντῃ ἀνερμηνεύτοις καί ἀκατανοήτοις ταῦτα ἐξέθετο; Τά γάρ ἀεί ἡνωμένα καί ἀεί ὡσαύτως ὄντα, ἀλλήλων πρῶτα εἶναι οὐ δύνανται. Εἰ δέ πρῶτον βούλει σύ τόν Πατέρα εἰπεῖν τοῦ Υἱοῦ, ὡς ἐξ αὐτοῦ γεννηθέντος, καί κατά τοῦτο μᾶλλον καί μείζονα, λέγω σοι κἀγώ πρῶτον εἶναι τοῦ Πατρός τόν Υἱόν· εἰ μή γάρ οὗτος ἐγεννήθη, οὐκ ἄν πατήρ ὁ Πατήρ ὠνομάζετο» (Συμεών Νέος Θεολόγος).
Τήν ἰσότητά Του ἀλλά καί τήν τιμητικήν ἀναφορά πρός τόν Θεόν Πατέρα, τήν φανερώνουν καί τά ἑξῆς: «οὐ πιστεύεις ὅτι ἐγώ ἐν τῷ πατρί, καί ὁ πατήρ ἐν ἐμοί ἐστιν, τά ρήματα ἅ ἐγώ λαλῶ ὑμῖν ἀπ᾿ ἐμαυτοῦ οὐ λαλῶ, ὁ δέ πατήρ ὁ ἐν ἐμοί μένων αὐτός ποιεῖ τά ἔργα» (Ἰω.ιδ΄,10).
Τήν δέ ταπείνωσίν Του τήν φανερώνει ὅταν λέγη: «μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ,…» (Ματθ. ια΄,27-30) καί πολλάκις τήν πραγματοποιεῖ: «καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν» (Μαρ.Ι΄,45).
Πολύ περισσότερον τήν ταπείνωσίν Του τήν φανερώνει ὅταν ἐξισώνη τόν ἑαυτόν Του μέ ἡμᾶς λέγοντας, ὅτι ὅποιος κάμνει τό θέλημα τοῦ Πατέρα μου, αὐτός εἶναι ἀδελφός μου καί ἀδελφή μου καί μήτηρ μου «ὃς γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, οὗτος ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ μήτηρ ἐστί» (Μαρκ. Γ΄35), καί «…οὔπω γὰρ ἀναβέβηκα πρὸς τὸν πατέρα μου· ἀναβαίνω πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ πατέρα ὑμῶν, καὶ Θεόν μου καὶ Θεὸν ὑμῶν» (Ἰωάν. Κ΄, 17).
Τήν μίμησιν τῆς ταπεινώσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν βλέπομεν εἰς ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς ἁγίους Του καί κυρίως εἰς τούς Ἀποστόλους Του. Χαρακτηριστικόν εἶναι τό παράδειγμα τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγεννήθημεν, πάντων περίψημα (σκουπίδι) ἕως ἄρτι» (Α΄Κοριν. Δ΄,12-13).
«οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν· οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος…» (Μάρκ. Ι΄, 42-44).
Τό συμπέρασμα λοιπόν εἶναι, ὅτι ἀπό τήν ταπείνωσιν τοῦ Χριστοῦ καί τῶν μιμητῶν Του, ἀπορρέουν ὅλα τά καλά καί ὠφέλιμα διά τούς ἀνθρώπους καί αὐτό τό εἴδομεν ἀπό τήν μ. Χ. ἱστορία τοῦ κόσμου, ἀλλά καί τό τέλος αὐτῶν ἡ αἰώνια δόξα καί εὐτυχία.
Καί ἀντιστρόφως ἀπό τόν ἐγωϊσμόν τοῦ Ἑωσφόρου καί τῶν μιμητῶν του, προέρχονται ὅλα τά κακά καί ὅλες αἱ συμφορές εἰς ὅλον τόν κόσμον καί αὐτό τό διδάσκει ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου π. καί μ.Χ., ἀλλά καί τό τέλος ὅλων αὐτῶν, ἡ αἰωνία φρικτή κόλασις.
Ὁ σατανᾶς λόγω τοῦ ἐγωϊσμοῦ του, ἐδιώχθη ἀπό τόν Παράδεισον «…ἐθεώρουν τὸν σατανᾶν ὡς ἀστραπὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα»(Λουκ.Ι΄, 18) καί δι᾿ αὐτόν τόν λόγον μισεῖ τόν Θεόν θανασίμως. Καί λόγω τῆς μεγάλης του βλακείας, θέλει τό κτίσμα (ὁ διάβολος) νά πολεμήση τόν Δημιουργόν καί Κτίστην ὅλου τοῦ κόσμου. Καί ἐπειδή γνωρίζει ὅτι δέν ἠμπορεῖ νά τό κάμη αὐτό, προσπαθεῖ νά ἐκδικηθῆ τόν Θεόν παίρνοντας ὅσους ἠμπορεῖ περισσοτέρους ἀνθρώπους μέ τό μέρος του, γνωρίζοντας τό πόσον ὁ Θεός ἀγαπᾶ τόν ἄνθρωπον, ἀφοῦ ἐσταυρώθη δι᾿ αὐτόν. Δι᾿ αὐτόν τόν λόγον ἀγωνίζεται ἡμέρα καί νύκτα νά εὕρη μικρούς καί μεγάλους βλάκας, προκειμένου νά ἐργασθοῦν διά νά καταστρέψουν τό ἔργον τῆς σωτηρίας τοῦ Χριστοῦ διά τόν ἄνθρωπον. Καί εὑρίσκει τούς πλέον καταλλήλους, ὅπως εἶναι οἱ ἄθεοι, οἱ μασόνοι πολιτικοί, κ.λ.π. οἱ ὁποῖοι κάνουν τά θελήματά του, ὁπότε διά μέσου τῆς ἡγεσίας αὐτῶν, θά κατορθώση τό ποθούμενον, δηλαδή ἀφ ἑνός νά προξενήση μεγάλας συμφοράς εἰς ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἀλλά κυρίως εἰς τούς πιστούς, καί ἀφ᾿ ἑτέρου νά ὁδηγήση ὅλους εἰς τήν αἰώνιον κόλασιν, τήν ὁποίαν ἡτοίμασε ὁ Θεός διά τόν δαίμονα «τήν ἡτοιμασμένην τῷ διαβόλω καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ». Ἔτσι ἐκδικεῖται ὁ διάβολος τόν Θεόν εἰς κάθε ἐποχή, ὅπως τό βλέπομεν νά γίνεται καί σήμερον, ὅπου οἱ ἄρχοντες βλάκες κάθε βαθμοῦ ἐπιβάλλουν διά τῆς βίας νόμους σατανικούς διά τήν καταστροφήν καί κόλασιν τοῦ λαοῦ των καί ἔτσι θά ἀπολαύσουν εἰς τό μέλλον τήν αἰώνιον τιμωρίαν τήν ὁποίαν ἡτοίμασαν διά τούς ἑαυτούς των!!!