ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

on Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018. Posted in Ἐκκλησιαστικά

Συμφώνως μέ ἐγκύρους πληροφορίας,  πέρυσι κατά τήν ἑορτήν τῆς Ἁγ. Τριάδος, ὑπό τάς εὐλογίας τοῦ  Μητροπολίτου Καλύμνου κ. Παϊσίου, ὁ κ. Καραφύλλης  ἀπεκάλεσε αἱρετικόν τόν  Μητροπολίτην Γ.Ο.Χ. Δωδεκανήσου κ. κ. Καλλίνικον.  Οὕτω σήμερον κατά τήν ἑορτήν πάλι τῆς Ἁγίας Τριάδος,  τοῦ ἀποστέλλει τήν κάτωθι ἀπάντησιν.

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί κατά τήν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς, ἑορτάζομεν τήν ἵδρυσιν τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ! καί θά πρέπει νά γνωρίζωμεν τά χαρακτηριστικά γνωρίσματά Της,     διά νά εἴμεθα βέβαιοι ὅτι εὑρισκόμεθα ἐντός Αὐτῆς.

Χριστός ἐξαπέστειλε τό Πνεῦμα τό Ἅγιον τήν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς, καί ἵδρυσε διά  τῶν ἁγίων Ἀποστόλων Του τήν  ἀληθινήν Ἐκκλησίαν Του. Ἐπίσης δι᾿ Αὐτοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔθεσαν ὡς κεφαλήν τόν Χριστόν ὡς ὁδηγόν, δηλαδή ὅπως εἶναι ἡ κεφαλή διά τόν ἄνθρωπον ὁδηγός, τοιουτοτρόπως καί ὁ Χριστός διά τήν Ἐκκλησίαν Του, ὡς μᾶς γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «...καὶ αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος, τῆς ἐκκλησίας·...» (Πρός Κολασ. Α΄,18 ). Σῶμα Χριστοῦ, ἐννοεῖ ὁ Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ τούς βεβαπτισμένους πιστούς κληρικούς καί λαϊκούς, ἀσχέτως  ἀριθμοῦ «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ  Ἁγίου Πνεύματος»(Ματθ. ΚΗ΄, 19). Ὅμως, ἡ κεφαλή τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ διδασκαλία τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί αὐτήν τήν ἐξουσίαν, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι τήν ἔλαβον ἀπό τόν ἴδιον τόν  Χριστόν «Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με» (Λουκ. I΄16). Καί διά τοῦτο ἡ διδασκαλία αὐτή τῶν ἁγίων Ἀποστόλων εἶναι θεόπνευστος καί θεωρεῖται «.... στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. Γ΄, 15) καί σκοπόν ἐπέχει, ἵνα οἱ πάντες (κληρικοί καί λαϊκοί)  «... καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφεσ. Δ΄,13).
     Τό δέ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας (δηλαδή τά μέλη τοῦ Σώματος Αὐτοῦ), θά πρέπει νά φρονῆ καί νά τηρῆ πάντα ὅσα ὁ Χριστός ἐδίδαξε, ὡς ὁ Ἴδιος εἶπεν «...διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν·»,(Ματθ. ΚΗ΄, 20)  καί μέ αὐτόν τόν τρόπον ἔρχεται ἡ ἑνότης τῆς πίστεως: «Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν  Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοΐ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ. » (Α΄ Κορινθ. Α΄,10). Καί ἀλλοῦ «πληρώσατέ μου τὴν χαράν, ἵνα τὸ αὐτὸ φρονῆτε, τὴν αὐτὴν ἀγάπην ἔχοντες, σύμψυχοι, τὸ ἓν φρονοῦντες» (Φιλιπ. B΄, 2). Κατά συνέπειαν, ἔξω ἀπ᾿ αὐτήν τήν διδαχήν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, ὁδηγούμεθα ἐκτός τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἄρα καί τῆς σωτηρίας μας,  καί ἑπομένως οἱ εὑρισκόμενοι ἔξω τῆς πίστεως αὐτῆς, ἀναθεματίζονται: «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ' ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλ. Α΄, 8,9).

 

 

 

Ἐρωτῶμεν, οἱ Παπικοί καί οἱ Προτεστάνται, ἔχουν τήν αὐτήν  διδαχήν τῶν ἁγ. Ἀποστόλων, οὕτως ὥστε νά θεωρῶνται ὀρθόδοξοι καί ὅτι εὑρίσκονται ἐντός τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ; Βεβαίως καί ὄχι. Καί ἐξηγούμεθα. Διαφοροποιοῦνται πρωτίστως ὡς πρός τό τριαδικό δόγμα μέ τό φιλιόκβε,  δηλαδή τό Ἅγιον Πνεῦμα ἐκπορεύεται καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ. Ἡ δοξασία αὐτή τῶν Παπικῶν, εἰσάγει εἰς τήν τριαδικότητα τῆς μίας θεότητος, νέον πρόσωπον, διότι  προσθέτει εἰς τήν ἤδη ὑπάρχουσα τριαδικότητα τῆς μίας θεότητος  καί ἕνα  τέταρτον Πρόσωπον τό ἐκ τοῦ Υἱοῦ . («Εἰ δ᾿ οἱ Λατῖνοι καίτοῦτ᾿ ἐροῦσι τῶν κοινῶς ἐπί τῆς ἀνωτάτω Τριάδος λεγομένων, ἀλλ᾿ ἡμεῖς ἀπελέγξομεν αὐτούς, τάς τε θεοπνεύστους προβαλλόμενοι Γραφάς καί προσέτι δύο Πνεύματα δεικνύντες ἐντεῦθεν δοξάζοντας αὐτούς, ἐν ᾧ τε καί ὅ, καί τετράδα ποιοῦντας τήν ἄκτιστον Τριάδα...» Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς« ΠΡΟΣ  ΒΑΡΛΑΑΜ-ΠΕΡΙ ΔΥΟ ΑΡΧΩΝ Η ΚΑΘ᾿ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΟΨΙΑΣ»). Ἤ  μήπως ἐννοοῦν ὅτι ἐκπορεύει πότε ὁ Πατήρ τό Ἅγιον Πνεῦμα, καί πότε ὁ Υἱός;!! Ὁπότε μέ αὐτόν τρόπον, παύει τό ἀενάως (ἀδιακόπως) ἐκπορευόμενον ἐκ τοῦ Πατρός, Ἅγιον Πνεῦμα. Συνεπῶς διαφοροποιοῦνται ὡς πρός τό δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος.
    Δεύτερον, οἱ Παπικοί διαφοροποιοῦνται ἀκόμη καί εἰς τό δόγμα τοῦ μυστηρίου τῆς βαπτίσεως, διότι ἀντί νά βαπτίζουν, ραντίζουν, ὅμως ἄλλο πράγμα εἶναι τό βαπτίζω καί ἀλλο τό ραντίζω,  ἑπομένως ἐνεργοῦν ἐναντίον  τῆς ἐντολῆς τοῦ Χριστοῦ «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ  Ἁγίου Πνεύματος»(Ματθ. ΚΗ΄, 19). Ὁπότε διαφοροποιοῦνται καί ὡς πρός τό δόγμα τοῦ μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος.
    Ἀκόμη,  διαφοροποιοῦνται καί ὡς πρός τό μυστήριον τῆς θείας εὐχαριστίας, διότι ἀντί ἄρτου καί οἶνου (ὡς προσέφερε ὁ Χριστός εἰς τούς μαθητάς Του)  αὐτοί προσφέρουν εἰς τούς πιστούς των, τήν «ὄστια». Κατά συνέπειαν, οἱ Παπικοί  διαφοροποιούμενοι καί ὡς πρός τό δόγμα τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἀπεκόπησαν ἀπό τά βασικά δόγματα τῆς Ἐκκλησίας, ἄρα καί ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί θεωροῦνται αἱρετικοί. Καί ὡς αἱρετικοί ἔχουν ἀποστολικόν ἐπιτίμιον «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. Γ΄,10) Τό «ὤν αὐτοκατάκριτος», φανερώνει τήν βεβαιότητα τοῦ Ἀποστόλου, ὅτι ὁ τοιοῦτος θά κολασθῆ, καθώς ὁρίζει «ἐν ἡμέρᾳ ὅτε κρινεῖ ὁ Θεὸς τὰ κρυπτὰ τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου διὰ  Ἰησοῦ Χριστοῦ»(Ρωμ. Β΄, 16). Πῶς λοιπόν δυνάμεθα (κλῆρος καί λαός) νά ἀγνοήσωμεν τήν ἀπειλήν τοῦ Ἀποστόλου; Ἀλλά καί ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης καί αὐτός μᾶς ἀποτρέπει ἀπό τούς αἱρετικούς «εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε· » (Β΄Ἰωάν.  Β΄, 10).  Μέ βάσιν λοιπόν ὅλα τά ἀνωτέρω ἁγιογραφικά χωρία, τά ὁποῖα κανείς δέν δύναται νά ἀμφισβητήση, δυνάμεθα νά γνωρίζωμεν ἐκ τῶν προτέρων, ἐάν εὑρισκώμεθα  ἐντός τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἄρα καί τῆς σωτηρίας μας.
     Συμπέρασμα: Ὅπου ὑπάρχει ἀνάθεμα ἐκεῖ δέν ὑπάρχει Χριστός. Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια ἡ ὁποία ἀπορρέει ἀπό τήν  διδαχήν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί τήν ὁποίαν οἱ οἰκουμενισταί ἔγραψαν εἰς τά παλαιά τους τά παπούτσια, παρασύροντες εἰς τήν ἀπώλειαν καί τούς πιστούς των, ὅπως ὁ κ. Παΐσιος ὁ Μητροπολίτης Καλύμνου, ὁποῖος ἐφίλησε τό χέρι τοῦ Πάπα εἰς τήν Μυτιλήνη καί μνημονεύει τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ὁ ὁποῖος συμπροσεύχεται μέ ὅλας τάς αἱρέσεις, ἀκόμη καί μέ εἰδωλολάτρας. Δυστυχῶς οἱ οἰκουμενισταί πιστεύουν, ὅτι ὅταν θά ἑνωθοῦν ὅλα τά ψεύδη τοῦ κόσμου καί ἑνωθοῦν  ἅπασαι αἱ βλασφημίαι καί πλάναι κατά τῆς Ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ, τότε θά πραγματοποιηθῆ«...καὶ γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμήν» (Ἰωάν. Ι΄) τό ὁποῖον εἶπεν ὁ Χριστός. Καί τότε θά ἔχωμεν τήν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ «διότι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τώρα εἶναι τεμαχισμένη εἰς ἐπί μέρους ἀληθείας»!!!. Μάλιστα ὡρισμένοι κληρικοί ἐξ αἰτίας τοῦ πλήθους τό ὁποῖον τούς ἀκολουθεῖ, νομίζουν ἐσφαλμένως ὅτι εὑρίσκονται ἐντός τοῦ μεγάλου πλοίου καί θεωροῦν ὅτι βαδίζουν ὀρθῶς. Ὅμως τούς ὑπενθυμίζομεν ὅτι ὁ Χριστός εἶπε: «Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον· ὅτι εὐδόκησεν ὁ πατὴρ ὑμῶν δοῦναι ὑμῖν τὴν βασιλείαν»(Λουκ. ΙΒ΄, 32).
     Ἐδῶ ἀξίζει νά ὑπενθυμίσω καί τό λόγιον τοῦ μεγάλου Ντοστογιέφσκι: «Ἄν ὅλος ὁ κόσμος βαδίσει πρός μία κατεύθυνση, κι᾿ ὁ Χριστός πρός τήν ἄλλη, ἐγώ θά πάω πίσω ἀπό τόν Χριστόν».
     Ἐπίσης θά πρέπει νά ὑπενθυμίσωμεν ὅτι συμφώνως μέ τά προαναφερθέντα θεόπνευστα ἀποστολικά χωρία, ὅλοι οἱ ἀνωτέρω αἱρετικοί θά ἀπολεσθοῦν, ἄλλοι ἐν γνώσει καί ἄλλοι ἐν ἀγνοίᾳ. Δικαιολογία ἀγνοίας δέν ἰσχύει: «οὐ γὰρ ἔστι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ. ὅσοι γὰρ ἀνόμως ἥμαρτον, ἀνόμως καὶ ἀπολοῦνται· καὶ ὅσοι ἐν νόμῳ ἥμαρτον, διὰ νόμου κριθήσονται»(Ρωμ. Β΄,11,12).
    Ἐν προκειμένω τί πρέπει νά γίνη; Ὅταν ἕνας κληρικός κακοδοξήση, ὀφείλει ὁ κάθε πιστός νά φύγη «αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος» (Τίτ. Γ΄,10) μάλιστα ὁ ΛΑ΄ κανών τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, βραβεύει τούς πιστούς «Ὅσοι δέ χωρίζονται ἀπό τόν Ἐπίσκοπόν τους πρό συνοδικῆς ἐξετάσεως, διατί αὐτός κηρύττει δημοσίᾳ καμμίαν κακοδοξίαν καί αἵρεσιν, οἱ τοιοῦτοι, ὄχι μόνον εἰς τά ἀνωτέρω ἐπιτίμια δέν ὑπόκεινται, ἀλλά καί τήν πρέπουσαν εἰς τούς ὀρθοδόξους τιμήν ἀξιόνονται, κατά τόν ιε΄τῆς  α΄καί β».                
    Ἄν ὅμως ὁ κληρικός δέν φύγη καί εὑρίσκεται ἐν κοινωνίᾳ μέ τόν αἱρετικόν, δέχεται τόν μολυσμόν τῆς αἱρέσεως διά τῆς κοινωνίας καί τόν μεταδίδει εἰς τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, διότι οὕτω μᾶς διδάσκει ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης. Τό μνημόσυνον τοῦ αἱρετικοῦ ἐπισκόπου, εἶναι μόλυνσις τῆς Πίστεως. «Ἄλλοι ἔγιναν αἱρετικοί καί χάθηκαν, ἄλλοι παρέμειναν ὀρθόδοξοι ἀλλά χάθηκαν καί αὐτοί, διότι εἶχον κοινωνίαν μέ αἱρετικούς...»  «ἐπειδή ἐκείνοις κοινωνεῖτε εἰ καί ὀρθόδοξοι γένησθε, οὐ κοινωνῶ ὑμῖν» ὁ Ἅγιος Μάξιμος πρός τούς μνημονευτάς τῶν αἱρετικῶν προκατόχων των.
    Ἄρα, ὅσοι κληρικοί καί λαϊκοί κατέχουν καί ζοῦν συμφώνως μέ τήν διδαχήν τῶν ἁγ. Ἀποστόλων, ὅλοι αὐτοί ἀποτελοῦν τήν ἀληθινήν ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, αὐτό ἀπορρέει καί ἀπό τήν ἱστορικήν διδασκαλίαν καί παράδοσιν τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. (Παράδειγμα,  ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ ὁμολογητής, ὁ ὁποῖος εἰς τήν ἐποχήν του ἔμεινε ὁ μόνος ὀρθόδοξος, καθώς ὅλα τά ἄλλα ὀρθόδοξα Πατριαρχεῖα εἶχον ἀποδεχθῆ τήν αἵρεσιν τῶν Μονοθελητῶν).     
    Μεμονωμέναι ἀποτειχίσεις κληρικῶν καί λαϊκῶν ἀπό τάς οἰκουμενιστικάς ἐκκλησίας, ἀποτελοῦν ὄντως παράδειγμα ὑπακοῆς πρός τάς ἐντολάς τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, διότι ἐπανέρχονται διά τῆς μετανοίας εἰς τήν ἀληθινήν ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ μέ βάσιν τόν ΛΑ΄ ἀποστολικόν κανόνα. Τό θέμα τοῦ ἡμερολογιακοῦ σχίσματος, ὀφείλουν νά τό ἐπιλύσουν ἐπανερχόμενοι εἰς τήν ἀρχαίαν παράδοσιν τῆς ἐκκλησίας κατά τήν προτροπήν τοῦ Ἀποστόλου, οὕτως ὥστε νά διαφυλαχθῆ ἡ ἑνότης τῆς πίστεως λειτουργικῶς.
    Ἐκκλησία Χριστοῦ εἶναι καί ὁ κάθε ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος ἐναρμονίζεται πλήρως πρός τήν ἀνωτέρω διδαχήν τῶν ἁγίων ἀποστόλων. Αὐτό ἀπορρέει καί ἐκ τῶν ἑξῆς χωρίων τῆς θ. Γραφῆς:  «Ἐὰν δὲ ἁμαρτήσῃ εἰς σὲ ὁ ἀδελφός σου, ὕπαγε καὶ ἔλεγξον αὐτὸν μεταξὺ σοῦ καὶ αὐτοῦ μόνου· ἐάν σου ἀκούσῃ, ἐκέρδησας τὸν ἀδελφόν σου· ἐὰν δὲ μὴ ἀκούσῃ, παράλαβε μετὰ σοῦ ἔτι ἕνα ἢ δύο, ἵνα ἐπὶ στόματος δύο μαρτύρων ἢ τριῶν σταθῇ πᾶν ρῆμα. ἐὰν δὲ παρακούσῃ αὐτῶν, εἰπὲ τῇ ἐκκλησίᾳ·» (Ματθ. ΙΗ΄,΄15-17). Ἐδῶ ὁ Χριστός, ἐκκλησία ἐννοεῖ τόν ἐπίσκοπον . (Τί λέτε ἐν προκειμένω;  Μήπως ὁ Χριστός θά ἔστελλε τόν κάθε πιστόν εἰς τόν Πατριάρχην, ἤ εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον ἤ εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον; Βεβαίως καί ὄχι). Ἀκόμη καί εἰς τήν «Ἱεράν Ἀποκάλυψιν» τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, Ἐκκλησίας ὀνομάζει ὁ Θεός, τούς τότε ἐπισκόπους. Μάλιστα ἐλέγχει τούς κακούς καί ἐπαινεῖ τούς καλούς. Ἄρα, ὁ ἰσχυρισμός τῆς γνώμης τῶν σημερινῶν κακοδοξούντων Πατριαρχῶν καί  Ἀρχιεπισκόπων, ὅτι αὐτοί ἀποτελοῦν τήν κεφαλήν τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀπορρίπτεται,  διότι κηρύσσουν »γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» αἱρέσεις.