Ἐσφαλμένη ἀπόδοσις ἑρμηνείας τοῦ Η΄κεφ. 6-12 τῆς πρός Ἑβραίους ἐπιστολῆς

on Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017. Posted in Ἑρμηνευτικά

Ἡ ἀποδοθεῖσα ἑρμηνεία τοῦ Η΄κεφ. 6-12 τῆς πρός Ἑβραίους ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, εἰς ὁρισμένα σημεῖα της δυσφημεῖ τόν Θεόν.

Παρατηρήσεις ἐπί τοῦ λανθασμένου κειμένου πρός πληρεστέραν κατανόησιν.


    λως παραδόξως ὁ ἑρμηνευτής τῆς Κ.Δ., ἀθελήτως κατηγορεῖ τόν Θεόν γράφοντας εἰς τήν ἑρμηνείαν του: «Διότι ἐάν ἡ πρώτη ἐκείνη διαθήκη ἦτο πράγματι πλήρης καί τελεία, δέν θά ἐζητεῖτο τόπος καί τρόπος νά δοθῆ δευτέρα διαθήκη. Ἐν τούτοις προανηγγέλθη ἀπό τόν Θεόν ἡ δευτέρα καί τελεία αὐτή διαθήκη. Διότι αὐτός ὁ ἴδιος κατηγορῶν καί ἐπικρίνων αὐτούς πού εἶχαν λάβει τήν πρώτην διαθήκην, λέγει ... ».
    Ἐάν πράγματι κατά τόν ἑρμηνευτήν, ἡ πρώτη ἐκείνη διαθήκη δέν ἦτο πλήρης καί τελεία, δικαιολογημένως τότε καί οἱ πρωτόπλαστοι νά μήν εἶχον τήν δυνατότητα νά τήν ἐφαρμόσουν. Kαί πῶς ἔπειτα νά ἐπικρίνωνται ὑπό τοῦ Θεοῦ διά τήν παραλαβήν της; Διότι δέν κατανοοῦμεν, βάσει ποίας λογικῆς, θά ἠδύναντο νά ἀρνηθοῦν τήν παραλαβήν της!
    Μά θά μοῦ εἴπητε, τί φταίει ὁ ἑρμηνευτής, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ αὐτά μᾶς γράφει; Βεβαίως καί φταίει,  διότι θά ἔπρεπε νά ἐρευνήση καί νά εὕρη διαφορετική ἑρμηνεία, καί ὄχι αὐτή ἡ ὁποία προσβάλλει τόν ἴδιον τόν Θεόν.  Διότι, πῶς εἶναι δυνατόν καί νοητόν νά δώση ὁ Θεός εἰς τούς πρωτοπλάστους πρός ἐφαρμογήν, διαθήκην ὄχι πλήρη καί τελείαν, καί ἔπειτα νά γίνεται καί κατήγορός των, ἐπειδή τήν παρέλαβον; Ἐνῶ τό ἀποστολικόν χωρίον «μεμφόμενος γὰρ αὐτοῖς λέγει», ἑρμηνεύεται ὅτι ὁ Θεός γίνεται κατήγορός των  διά τήν παράβασίν των , καί ὄχι διά τήν παραλαβήν της.

Μά θά μοῦ εἴπητε, τί φταίει ὁ ἑρμηνευτής, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ αὐτά μᾶς γράφει; Βεβαίως καί φταίει,  διότι θά ἔπρεπε νά ἐρευνήση καί νά εὕρη διαφορετική ἑρμηνεία, καί ὄχι αὐτή ἡ ὁποία προσβάλλει τόν ἴδιον τόν Θεόν.  Διότι, πῶς εἶναι δυνατόν καί νοητόν νά δώση ὁ Θεός εἰς τούς πρωτοπλάστους πρός ἐφαρμογήν, διαθήκην ὄχι πλήρη καί τελείαν, καί ἔπειτα νά γίνεται καί κατήγορός των, ἐπειδή τήν παρέλαβον; Ἐνῶ τό ἀποστολικόν χωρίον «μεμφόμενος γὰρ αὐτοῖς λέγει», ἑρμηνεύεται ὅτι ὁ Θεός γίνεται κατήγορός των  διά τήν παράβασίν των , καί ὄχι διά τήν παραλαβήν της.
    Ἐρωτῶμεν; Ὁ Θεός δέν ἐποίησε «τά πάντα λίαν καλῶς», ὡς μᾶς ἀναφέρει ἡ θ. Γραφή; Ἐπίσης, καί ὁ ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι καί αὐτός θεόπνευστος, ὅπως πιστεύει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Ἄρα, πῶς εἶναι δυνατόν νά νοηθῆ τοιαύτη ἑρμηνεία, ἡ ὁποία θίγει τόν Θεόν καί τόν ἀπόστολόν Του;
    Γνωρίζοντας λοιπόν ὁ Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ ὅτι, οἱ πρωτόπλαστοι εἶναι αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἐξ αἰτίας τῆς παρακοῆς των ἀχρήστευσαν ἐκείνην τήν πρώτην διαθήκην, μᾶς γράφει ὅτι δέν εἶχε πλέον νόημα νά ὑφίσταται, καί νά παραμένη ἐν ἰσχύϊ, εἶχε ἤδη ἀχρηστευθῆ καί δέν ἦτο ἄμεμπτος καί τελεία, ἔτσι ὥστε νά χρησιμοποιηθῆ, κρίνοντας βεβαίως ἐκ τοῦ ἀποτελέσματός της τό εἶπεν, ἄλλως καί οἱ πρωτόπλαστοι δέν τήν παρέβαινον, δέν θά ὑπῆρχε λόγος ὕπαρξις νέας διαθήκης. Δηλαδή ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ δέν ὑπῆρχε λόγος νά κατέβη καί νά γίνη ἄνθρωπος, αὐτό μᾶς λέγει ὁ θεόπνευστος ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ.
    Ἐκ τοῦ ἀποστολικοῦ τούτου χωρίου ἀποδεικνύεται πράγματι ὅτι, ἐάν οἱ πρωτόπλαστοι ἐφύλαττον τήν  διαθήκη ἄμεμπτον ὡς ἦτο εὐθύς ἐξ ἀρχῆς, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ δέν θά ἐνηνθρωπίζετο.  Ὅμως ὁ ἑρμηνευτής δέν ἑρμηνεύει ὀρθῶς τό σχετικόν αὐτό ἀποστολικόν χωρίον, διότι ἀφήνει εἰς τόν ἀναγνώστην νά ἐννοήση ὡς πρώτη διαθήκη, τήν διαθήκη  τοῦ Μωυσέως εἰς τό Ὄρος Σινᾶ. Ὅμως μᾶς ἀποτρέπει ὁ ἀπόστολός Του νά θεωρήσωμεν αὐτήν ὡς πρώτην, διότι ἡ πρώτη ὅπως μᾶς γράφει ἔχει καταργηθῆ πλέον καί δέν ὑφίσταται «πεπαλαίωκε», «τὸ δὲ παλαιούμενον καὶ γηράσκον ἐγγὺς ἀφανισμοῦ», ἐν ἀντιθέσει μέ τήν τοῦ Μωυσέως τήν ὁποίαν ὁ Χριστός δέν καταργεῖ «Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι ἀλλὰ πληρῶσαι»(Ματθ. Κεφ. Ε΄, 17). Καί συνεχίζοντας τό κείμενόν του ὁ ἀποστόλος τοῦ Χριστοῦ, μᾶς λέγει διά  τήν νέαν δευτέραν διαθήκην, ὅτι δέν θά εἶναι ὡσάν καί αὐτήν τήν ὁποίαν ἔδωσε εἰς τόν Μωυσή, «οὐ κατὰ τὴν διαθήκην ἣν ἐποίησα τοῖς πατράσιν αὐτῶν ἐν ἡμέρᾳ ἐπιλαβομένου μου τῆς χειρὸς αὐτῶν ἐξαγαγεῖν αὐτοὺς ἐκ γῆς Αἰγύπτου...». Ἄρα ἀβιάστως ἀπορρέει, ὅτι ὁ ἀπόστολος ὡς πρώτη διαθήκη ἐννοεῖ ὁπωσδήποτε αὐτήν τῶν πρωτοπλάστων καί κατά συνέπειαν, ἰσχύει αὐτό τό ὁποῖον μᾶς εἶπεν εἰς τήν ἀρχήν ὁ ἀπόστολος, ὅτι δηλαδή ὁ Χριστός δέν θά ἐνηνθρωπιζόταν ἄν ἡ πρώτη διαθήκη παρέμενε-ἦτο ἄμεμπτος.
    Ὅμως, καί αὐτήν τήν διαθήκη δηλαδή τοῦ Ὄρους Σινᾶ, ὁ Θεός τήν ἔδωσε ἄμεμπτον, ὄχι ὅμως μέ πληρότητα. Καί τό μέν ἄμεμπτόν της διαφαίνεται ἀπό τήν ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου, ὅταν κάποιος Ἄρχων, ἐρωτᾶ τόν Κύριον: «...Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωήν αἰώνιον κληρονομήσω;»(Λουκ. κεφ.΄ΙΗ΄,18). Καί ὁ Χριστός τοῦ ἀπαντᾶ: «Τάς ἐντολάς οἶδας· μή μηχεύ-σῃς, μή φονεύσῃς, μή κλέψῃς...» καί ὁ ἄρχων λέγει: «Ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου», ὁ δέ Κύριος τόν δικαιώνει καί τόν προτρέπει διά ἀνώτερα: «Ἔτι ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καί διάδος πτωχοῖς, καί ἕξεις θησαυρόν ἐν οὐρανῷ, καί δεῦρο ἀκολούθει μοι».
    Ἄρα, ἐκ τῶν λόγων αὐτῶν τοῦ Κυρίου πρός τόν ἄρχοντα, ὁ ὁποῖος ἐφύλαξε τάς ἐντολάς τῆς διαθήκης τοῦ Ὄρους Σινᾶ, γίνεται φανερόν πρῶτον, ὅτι αὕτη ἦτο ἄμεμπτος «οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλά ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν»(Μαρκ. Β΄, 17), καί δεύτερον, ἡ μή πληρότης αὐτῆς τῆς διαθήκης φαίνεται ὅτι πληροῦται ἐκ τῶν ἑξῆς χωρίων: «Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις, οὐ φονεύσεις· ὅς δ᾿ ἄν φονεύσῃ, ἔνοχος ἔσται τῇ κρίσει. Ἐγώ δέ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ ὀργιζόμενος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ εἰκῆ ἔνοχος ἔσται τῇ κρίσει...» (Ματθ. Ε΄, 21, 22) καί κατωτέρω λέγει «Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις, οὐ μοιχεύσεις. Ἐγώ δέ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ βλέπων γυναῖκα πρός τό ἐπιθυμῆσαι αὐτήν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτήν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ» (Ματθ. Ε΄, 27-28) κ.λ.π. Ἄρα ἡ διαθήκη τοῦ Μωυσέως παρέμεινε καί παραμένει ἐν ἰσχύι καί ἐπληρώθη ἔπειτα ἀπό τόν Χριστόν «Μή νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τόν νόμον ἤ τούς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλά πληρῶσαι»(Ματθ. ε΄, 17). Ἐν ἀντιθέσει μέ τήν πρώτην ἐκείνην διαθήκην, διά τήν ὁποίαν ὁ ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ μᾶς γράφει ὅτι ἔχει ἤδη καταργηθῆ «ἐν τῷ λέγειν καινὴν πεπαλαίωκε τὴν πρώτην· τὸ δὲ παλαιούμενον καὶ γηράσκον ἐγγὺς ἀφανισμοῦ».
    Ἄρα ἐκτός πάσης ἀμφιβολίας, ἡ πρώτη διαθήκη εἶναι αὐτή, ἡ τῶν πρωτοπλάστων, καί ἡ δευτέρα νέα διαθήκη, εἶναι ἡ τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του.                                  
                 Βλέπε περισσότερα ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ θέματος στίς Ἐκδόσεις 2017,   Α  Ἔκδοσις.